Τελ. ενημέρωση:
05-Jul-2026

Ως συννοσηρότητα, ή ως διπλή διάγνωση, ορίζεται η ταυτόχρονη παρουσία διαταραχής από τη χρήση ουσιών με άλλη πρωτοπαθή (και όχι προκαλούμενη ή επαγόμενη από τη χρήση ουσιών) ψυχιατρική διαταραχή στο ίδιο άτομο. Τα ποσοστά συνύπαρξης διαταραχής χρήσης ουσιών σε άτομα με κάποια ψυχιατρική διαταραχή κυμαίνονται από 35−56%, ανάλογα με τη χώρα και τον πληθυσμό που καλύπτει η έρευνα. Αντίστοιχα ποσοστά συνύπαρξης ψυχιατρικής διαταραχής παρατηρούνται σε άτομα που κάνουν χρήση οινοπνεύματος (37%) και σε άτομα που κάνουν χρήση άλλων ουσιών (53%). Οι επιπτώσεις της συννοσηρότητας στο άτομο, στην κοινωνία και στα συστήματα υγείας είναι μεγάλες. Τα άτομα με συννοσηρότητα αντιμετωπίζουν διπλό στίγμα τόσο από την εξάρτηση όσο και από την ψυχιατρική νόσο, ενώ έχουν χειρότερα θεραπευτικά αποτελέσματα. Η αιτιολογία της συννοσηρότητας είναι πολύπλοκη και καταγράφει κυρίως συσχέτιση και όχι τεκμηριωμένη αιτιολογική σχέση. Η μια διαταραχή μπορεί να συνιστά παράγοντα επικινδυνότητας για την ανάπτυξη της άλλης, ενδέχεται επίσης οι δύο διαταραχές να μοιράζονται την ίδια ευαλωτότητα, όπως κοινούς γενετικούς, βιολογικούς ή και περιβαλλοντικούς παράγοντες επικινδυνότητας. Η συννοσηρότητα δεν αποτελεί εξαίρεση στην Ιατρική και στην Ψυχιατρική, είναι σχεδόν ο κανόνας. Όλες οι υπηρεσίες υγείας, ιατρικές, Γενικής Ψυχιατρικής, απεξάρτησης, και όχι μόνο οι εξειδικευμένες μονάδες διπλής διάγνωσης, οφείλουν να παρέχουν φροντίδα σε άτομα με συννοσηρότητα, μειώνοντας πιθανούς φραγμούς και στίγμα.

Λέξεις ευρετηρίου: Διπλή διάγνωση, Συννοσηρότητα, Χρήση ουσιών, Ψυχιατρική διαταραχή.